Parę słów wstępu, by tradycji zadość uczynić

   Mając te zaledwie siedem, osiem lat pisałam książki. Dziecięce fantasmagorie zapisywałam w zeszytach, które z całą pewnością kurzą się jeszcze w jednej z szafek biurka, w moim rodzinnym domu, w Polkowicach. Tysiące zmyślonych historii, historyjek. Oprawiałam je wtedy okładkami z białego bloku technicznego, by w każdym szczególe przypominały te prawdziwe, sklepowe woluminy. Na okładce widniał tytuł, a o szatę graficzną również troszczył się sam autor. Numerowanie stron i tworzenie szczegółowego spisu treści, z podziałem na rozdziały, bawiło najbardziej. W niedzielne popołudnia jeździło się z wizytą do dziadków, gdzie przy ciepłej herbacie i świeżo upieczonym przez babcię cieście ze śliwkami czytało się moje 'małe dzieła'.

Wtedy mówiło się ''ona ma talent'' i ''zostaniesz pisarką''. Wtedy jednak nie myślałam o tym, gdyż moją pasją - odkąd nauczyłam się wydawać pierwsze dźwięki artykułowane - był śpiew i jak każda mała dziewczynka żyłam marzeniami o zabłyśnięciu pewnego dnia jako sławna piosenkarka.

Z czasem chęć do kreowania wyimaginowanych światów i zapisywania spostrzeżeń w formie konkretnej historii - zanikła. Twierdziłam wtedy, a potem jeszcze przez bardzo długi czas, że nie jestem w stanie. Mój wrodzony perfekcjonizm sparaliżował myśl o stworzeniu, o napisaniu książki. Przecież musiałaby być idealna, perfekcyjna w każdym calu. Zawsze, we wszystkim dawałam i daję z siebie sto procent. Wszystko albo nic było moim credo życiowym. Jak można było się domyśleć - i w tym wypadku wybrałam 'nic'. Staram się jednak przez cały czas toczyć walkę z ograniczeniami mojego umysłu, które zbyt często narzucają to czy tamto.

Skoro dwadzieścia cztery godziny na dobę, także we śnie, nawiedza mnie miliony myśli, które układam - bądź co bądź - w poprawnie gramatycznie zdania, skoro bez przerwy, zupełnie jak dawniej, żyję wybujałymi marzeniami, a siedząc w porannym tramwaju wiozącym mnie na zajęcia, rozmyślam nad kolorem jesiennych liści, topiących się w towarzystwie łupek słonecznika i wpół wypalonego papierosa, w smutnej kałuży, za oknem, na przystanku. Dlaczego by nie spróbować? Dlaczego by choć raz nie poukładać tego zdanie po zdaniu, w całość potocznie zwaną książką? Niech będzie to coś dorywczego, coś lekkiego, bo tak absolutnie nie cierpię się z czymś wiązać, kreując sobie w ten sposób kolejne - z początku może niewinne - natręctwo.